دهه ی اول محرم سال 1389 هم گذشت.امسال نسبت سال های گذشته خیلی چیزا تغییر کرده بود.
اول همه اینکه یک هیئت جدید توی کوچه پس کوچه های خیابون یادبود رفتیم که متفاوت با همه هیئت ها بود مثلا میانگین سنی افراد داخل این هیئت 40 سال به بالا بود طوری که فکر کنم من کوچکترین فرد توی اون جمع بودم ، بانی مجلس خودش بالا 70سال سن داشت.
دوم اینکه برعکس همه هیئت ها که به خاطر یه دونه غذا مردم توی سر و کله هم می زنن توی این هیئت به زور یهت می گفتن تورو خدا چند تا غذا بخور اگه هم نمی تونی بخوری با خودت باید ببری .
سومین و مهمترین مورد اینکه کسی رو توی این هیئت دیدم که خیلی مرد بزرگیه، اولین بار که دیدمش شکه شدم البته بگم که اونم شکه شد و بعضی اوقات نگاهی معنادار بهم می کرد و من هم شرمنده از گذشته سرم رو پایین می انداختم وهر شب هم طوری می شد که یه جوری چشامون به هم می افتاد.
هر شب بعد از هیئت می رفتیم یک سقاخونه که فامیل دورمون بود ولی خیلی خوش می گذشت فقط اینو بگم یک شب نتونستم اونجا برم پسر خالم گفت صاحبخونه نگران شده و سراغتو می گرفته و بهم گفته فردا شب با سهیل بیا.
تاسوعا با اینکه کمی مریض بودم بد نبود ولی عاشورا..........صبح زود کارم به بیمارستان وسرم و آمپول کشید بعدش هم توی خونه خوابیده بودم  روز خوبی نبود چون همش زجر کشیدم البته هنوزجای آمپولام درد می کنه.
معلوم نیست محرم سال دیگه زنده هستیم که باز تاسوعا و عاشورا رو ببینیم یا نه